Zoet&Zout: Dijkverhalen

Zoet&Zout: Dijkverhalen

Als Hansje Brinker een Nederlandse uitvinding zou zijn geweest, dan was hij tegenwoordig vingers te kort gekomen om het water tegen te houden dat de dijken belaagt. Het komt van alle kanten: er valt meer regen, de zeespiegel stijgt, het sijpelt uit de grond omhoog. De dijk verandert dus ook: dat is geen log, onbeweeglijk, onveranderlijk grondlichaam meer. De dijk wordt hoger, lager, breder, steiler, flauwer, en ook intelligenter. Hij wordt gecombineerd met huizen, parkeergarages en duinen. Hij wordt zelfs van heel ander materiaal gemaakt, zoals beton en misschien zelfs van textiel. Read the article…

Zoet&Zout: de meest ‘natuurlijke natuur’?

Zoet&Zout: de meest ‘natuurlijke natuur’?

De koeien van Willem Roelofs zwerven langs de waterkant als ossen in een wilde natuur. Het is het polderland van midden-Nederland, maar Roelofs laat er geen omheining, zelfs geen hekje zien als spoor van menselijke belemmering aan dit arcadische tafereel. Volgens vele is dit polderlandschap, zoals in de 19e eeuw geschilderd door Roelofs en later door anderen van de Haagse School, precies door toedoen van deze schilders tot het ‘meest typische’ Nederlandse landschap geworden. Read the article…

Zoet&Zout: Het water stroomt de polder in

Zoet&Zout: Het water stroomt de polder in

De dijk afgraven? Het water door de polder laten stromen? Ondenkbaar in een land dat eeuwen bezig is geweest het water buiten te houden. Maar onder druk van de verandering van het klimaat en de zwellende rivieren is op sommige plaatsen in Nederland ‘ontpolderen’ de nieuwe werkelijkheid. Burgers en boeren met hun koeien en graan moeten wijken voor het water. Het is wennen, vooral voor degenen die voor dat water uit moeten verhuizen. Read the article…

Zoet&Zout: Vondels ‘Wrede Water Wolff’

Zoet&Zout: Vondels ‘Wrede Water Wolff’

In veel culturen worden natuurkrachten als monsters of wilde dieren afgebeeld. De Nederlandse is echter niet zo van de ‘animalisaties’. Hoewel water er allesbepalend en soms verwoestend is, ontstond nooit een cultus van watermonsters. Hoewel – begin zeventiende eeuw bezong Joost van den Vondel de ‘Wrede Water Wolff’, doelend op het Haarlemmermeer dat lag tussen Amsterdam, Haarlem en Leiden. Read the article…