Artikelen

Een pakhuis is per definitie publieksonvriendelijk: bezoekers hebben er niets te zoeken. Een museum is een hybride: deels moet het gastvrij zijn voor het publiek, deels besloten om de collectie en archieven te beschermen. Het was dus een hele uitdaging voor de architecten om van het nurkse Rotterdamse Pakhuis Santos uit 1902, dat eerder werd verbouwd tot een nooit-geopend warenhuis, nu een ‘huiskamer voor de fotografie’ te maken.

Lees HIER mijn artikel voor NRC en bekijk hieronder een aantal van mijn foto’s.

Ineens bleek een gebouw uit meer dan rechte hoeken te kunnen bestaan, bewees de Canadees-Amerikaanse architect Frank Gehry. De gisteren overleden architect zette steden op de kaart met zijn gebouwen, maar kon ook razend en tierend maquettes in stukken slaan. Hij was een van de meest vernieuwende, invloedrijke en ook productieve architecten van vooral de twintigste eeuw – maar aan het einde van zijn carrière werd hij door zijn eigen roem ingehaald.

Samen met indigenous gemeenschappen over de hele wereld inventariseerde ontwerper Julia Watson traditionele manieren van omgaan met water. Die blijken vaak verrassend toekomstbestendig. Samen met Wouter van Noort interviewde ik haar voor NRC over haar nieuwe boek, ‘Lo-TEK Water’, waarbij TEK staat voor Traditional Ecological Knowledge. “We zijn in een valse tegenstelling terechtgekomen,” zegt zij. “Óf we willen de natuur overwinnen uit naam van de vooruitgang, het superiority complex, of we willen het redden, het savior complex. Lo-TEK is een beweging die daartussenin zit – een toolkit voor de toekomst, waarbij de natuur de architect is en de mens de ingenieur.” Lees hier het artikel: https://archive.ph/TJFo6 en bekijk hieronder een aantal foto’s.

(Foto Danielle Amy)

De duurzame en betaalbare huisvesting van de Amsterdamse architect Marc Koehler werd onlangs bekroond met de New European Bauhaus Prize. In Amsterdam-Noord staat het nagelnieuwe woongebouw Poppies volgens zijn ‘Superwood’-concept. De uitweg uit de wooncrisis is volgens hem glashelder: bouwen in modules van massief hout. “Dan gaan de kosten omlaag en de kwaliteit omhoog.”

Lees hier>> mijn interview met hem voor NRC en bekijk hieronder de foto’s:

Blij en gevleid met dit portretterende interview door Tim Wagemakers met mij voor Het Parool, de krant waar mijn journalistieke carrière is begonnen in 1980. Over mijn leven in Nederland, over Amsterdam en hoe ik hier terecht ben gekomen, zelfs over mijn jeugd, en ook over Amerika nu. “Ik ben verbijsterd hoe dat land onder mijn handen is weggeglipt.”

Met prachtige foto’s door Jonathan Herman.

Wat een eer! Bij mijn afscheid als directeur van het John Adams Institute op 4 september kwam ineens locoburgemeester en wethouder cultuur Touria Meliani uit de coulissen lopen met de ambtsketing om. Toen pas vermoedde ik het: ik werd onderscheiden met de Andreaspenning van de stad Amsterdam voor mijn bijdrage aan het culturele leven van de stad. Voor Stadsleven, StadsSalon, het John Adams, mijn podcasts, mijn journalistieke werk – alles bij elkaar opgeteld bracht de stad ertoe mij zo te eren. Ik was verbluft en ontroerd. Dank, Amsterdam, mijn zo dierbare thuis!

Na 12 jaar als directeur laat ik het John Adams in de meer dan capabele handen van mijn opvolger Ian Kenny, in de wetenschap dat het instituut verzekerd is van zowel continuïteit als vernieuwing. Een prachtige legacy!

Het heeft dertien jaar gekost, maar het is gelukt: de Universiteit van Amsterdam heeft een nieuwe bibliotheek, naar een ontwerp van MSVA Architects en Buro Van Stigt. De opvallende gevel aan de Nieuwe Doelenstraat bestaat uit een zin van Martinus Nijhoff – ‘Lees maar, er staat niet wat er staat’- in 24 talen in 3D geprinte letters. En de twee oude gebouwen van het complex zijn met elkaar verbonden door middel van een glazen dak, dat de ruimte ertussen tot een bruikbare nieuw overdekt plein maakt. Een enorm complexe opgave op een piepkleine binnenstadskavel. Lees hier mijn recensie voor De Architect (registratie verplicht) en zie mijn foto’s: https://www.dearchitect.nl/307142/307142

Als beginnende reporter bij NRC schreef ik 37 jaar geleden een reportage over twee nieuwe experimentele wijken in Almere, de Fantasie en de Realiteit. Er moest in die erg nieuwe en functionele new town ook iets geks gebeuren, vond een groep inwoners, en ze schreven wat prijsvragen uit voor tijdelijke woningen. Als het maar niet brandgevaarlijk was en niet instortte, mocht alles.Nu wordt voor het eerst waarschijnlijk een van de panden van de Realiteit gesloopt, ‘Boven de Zeespiegel’ van Jan Wagenaar. Dus ging ik voor de krant opnieuw terug na al die tijd om te kijken hoe ze er bij staan. Wat is er nog over van de pioniersgeest van toen, van ‘het pretpark voor tien gekken’? En wat kunnen we leren van hun durf?